woensdag 14 augustus 2013

Dag 70: De beesten. Niet het werkwoord.

VLIEGEN!
Aanvankelijk stonden ze random genoteerd bij 'hiervoor blijf je beter thuis', maar hun constante en vooral veelvuldige aanwezigheid deden hen stijgen tot hoofdergernis nummer 1.
Logeren in een koeienweide is dan wel heel rustiek en zo maar de zoemende zeurders die je er gratis bij krijgt hoeven voor mij echt niet. Onze boerin Lien heeft ondertussen zo'n bloedhekel aan die beesten dat ze er een waar genoegen in schept om ganser dagen met een mepper rond te gaan en een waar bloedbad aan te richten. Niet dat je het ook maar merkt in het vliegenbestand, maar het helpt ongetwijfeld om een deel van de frustraties van zich af te slaan. We krijgen het nadrukkelijke gebod om ten allen tijde deuren gesloten te houden zodat 'les mouches' niet zouden binnendringen in huis en werkplaats maar met 7 kinderen in de buurt wordt die regel natuurlijk meermaals per dag genegeerd. Met als gevolg dat het gevleugeld ongedierte de koeienvlaaien links laat liggen en zich gezellig installeert de woonruimtes van hun vijand. Lien haar eerste taak bij het opstaan is dan ook alle vliegen doodmeppen in de keuken. Op het ochtendlijke melkuur zijn de beesten nog wat slaperig en zitten ze gezapig op vloer en ramen. Dat is het ideale moment om toe te slaan. De volgende die het kookgedeelte betreedt moet zich dan een weg banen tussen een slagveld van platgeklopte mormels. Als er niet snel genoeg geveegd of gestofzuigd wordt dan is er het risico dat Folke al kruipend de lijkjes verzamelt op zijn handen en knieën en echt smakelijk is dat nu ook niet echt.
Als Lien haar morgenmoordpartij goed heeft volbracht en de deuren daarna netjes dicht worden gehouden dan is het in huis nog enigszins leefbaar. Maar o wee als je buiten wil gaan eten.
Binnen de kortste keren strijkt een heel peloton zwartzoemers neer op boterham, beleg en de etende persoon in kwestie. Bij elke hap moet je goed kijken of je geen extra vlees binnen hebt want zelfs voor de dreiging van vermalen te worden door een volwassen gebit deinzen de kleine rotzakjes niet terug. Er naar slaan helpt welgeteld voor een halve nanoseconde. Dan maken ze een schijnbeweging en doen ze alsof ze zich terugtrekken, om vervolgens gewoon op een ander lichaamsdeel of etenswaar neer te strijken. Hun gezamenlijke gegons zwelt aan tot alarmerend niveau, Joke Schauvliege zou al klaarstaan met de decibelmeter, ware het niet dat haar familienaam misschien enige sympathie of zelfs verwantschap met de schepsels doet vermoeden. Voor de hygiëne in de fromagerie is het helemaal not done dat er vliegen rondscharrelen tussen kaas en melk, want voor je het weet leggen die hun eitjes op de versgemaakte producten, gaat de kaas daarna in de kelder en kunnen ze de boel nadien weggooien omdat er wormen zouden in zitten (al bestaat er blijkbaar 1 soort kaas die daar een gimmick heeft van gemaakt: de 'casu marzu').
We doen dus ons best om al het ongedierte buiten te houden en dienen daarbij zowat als levend lokaas. Ik word door Lien smalend herinnerd aan een dwaze uitspraak van vroeger, toen ik ooit eens schamper opmerkte dat zo'n vlieg die langzaam omhoogwandelt van op je enkel naar de blote dijen toch ergens een licht erotische sensatie geeft, maar toen had ik het wel degelijk over 1 vlieg en niet over haar ganse uitgebreide familie, buren, verre kennissen en aanverwanten. Want zo'n massale aanval is verre van aangenaam, vandaar dus deze blogpost als uiting van onze gezamenlijke frustratie. En ondertussen zit ik hier al veilig terug thuis, ver weg van de minimonsters en kan ik weer rustig buiten een broodje eten of een boek lezen. Zonder dat ik hoef te wensen dat ik een staart had om vliegen van mij af te slaan.

Geen opmerkingen: